Puur afgaand op de naakte cijfers betekent deze 5e plaats het slechtste resultaat voor België in bijna 20 jaar! Nochtans zijn we met een voldaan gevoel uit Frankrijk weergekeerd! Dat had natuurlijke alles te maken met de nooit geziene blessurelast in aanloop naar de MXoN. Jammer natuurlijk want nooit eerder in de vijf jaar dat ik manager ben, geloofde ik bij het samenstellen van de ploeg zo sterk in onze winstkansen. Clément had na eerdere schouderproblemen weer aangeknoopt met de overwinning in Loket (GP Tsjechië) en ook onze mx2 rijders Jeremy en Joël groeiden naar hun beste vorm. Bovendien straalden ook onze andere WK rijders vertrouwen uit … tot een blijkbaar eindeloze vloek over team Belgium neerdaalde.

De malaise begon in Lommel waar ik persoonlijk getuige was van de doodsmak van Steve Ramon …. Hij bleef meteen roerloos liggen en ik was er van  overtuigd dat hij buiten bewustzijn was. Niets was minder waar, Steve was bij volle verstand en nooit eerder zag ik zoveel wanhoop in iemands ogen. Hij had enkel gevoel in zijn hoofd en smeekte me constant met angstige stem om hulp … mijn stem stokte en ik kreeg geen woord uitgebracht, nog nooit voelde ik me zo machteloos. Ondertussen weten we dat het gelukkig weer beter gaat met Steve en langs deze weg wil ik hem namens gans team België nogmaals een volledig herstel toewensen!!

Ook Ken De Dycker beet vervaarlijk hard in het Lommelse zand. In Loket, de week na Lommel, had ik een lange babbel met oa Ken waar hij enerzijds zijn ongerustheid uitte over zijn nekpijn maar anderzijds zijn motivatie voor de MXoN niet kon wegsteken. Kevin had van zijn kant een nieuwe drive gevonden op de fabrieks Suzuki terwijl zowel Jeremy als Joël het uitvochten voor de mx2 stek. De selectie heette toen nog een luxe probleem te zijn …

Die luxepositie zou snel gereduceerd worden toen bleek dat Ken’s letsel ernstiger was dan aanvankelijk vermoed: exit Big Ken. Een paar dagen later en één uur voor ik de ploeg zou aankondigen sloeg tijdens het BK in Balen het noodlot ook voor Clément toe …. Het aanbod Belgische GP rijders werd nu wel erg beperkt en met het trio Strijbos-Van Horebeek-Roelants moesten we onze ambitie lichtjes bijstellen maar ook in die “configuratie” bleef het podium realistisch! Al was het toen een publiek geheim dat Jeremy’s schouder lang niet 100% functioneerde … wat trouwens de reden was waarom we besloten Joël uit te spelen in de open klasse en de Jerre in zijn vertrouwde mx2. Terwijl KTM voor Joël een “Cairoli” 350 prepareerde, toen waren we weer hoopvol, ging het met de Jerre z’n schouder van kwaad naar erger … de beperkte tijd die restte tot de wedstrijd noopte me te anticiperen en te zoeken naar alternatieven voor het geval dat!? Delincé kwam niet in aanmerking wegens eveneens gekwetst. Bleef nog Nick Triest als enige GP rijder …. en de ervaren ex GP rijders Priem en Van Daele. Maar het zou wel goed komen met Jeremy hoopte ik. Tegen beter weten in bleek achteraf. Tijdens een fietstochtje met, jawel, Marvin Van Daele belt Stefan Everts himself me met het verdict dat het seizoen voorbij is voor Jeremy! Alsof ik het verwachtte, had ik al een alternatief in gedachten: Strijbos in de open klasse, Roelants opnieuw naar mx2 en Van Daele in de open klasse. Maar zou Marvin wel bereid zijn om de uitdaging aan te gaan in combinatie met zijn fulltime job als postbode? Hij had natuurlijk mijn conversatie met Stefan gehoord en toen ik hem vragend aankeek antwoordde hij op zijn geheel eigen wijze: ”Tja, waarom nie …”. Op dat moment restten ons nog 8 dagen voor vertrek naar St-Jean. Met het oog op voldoende rust voor Marvin tussen de reeksen besloten we Kevin over te hevelen naar de open klasse en Marvin in mx1 uit te spelen (deze rijden de 1e en 3e reeks). Joël was nu de enige -23jarige dus zijn “Cairoli” KTM 350 werd nog in allerijl omgeruild voor een “Roczen” 250. Om ondanks de omstandigheden toch nog zo goed mogelijk voorbereid te zijn, vroeg ik Marvin om de laatste GP in Italië te rijden. Eén telefoontje met Steven Lettani van LS Honda volstond om Marvin in Fermo van vakkundige assistentie te voorzien, waarvoor dank Steven!

Net toen we dachten alles gehad te hebben, sloeg de schrik ons in Italië weerom flink om het hart!! Tijdens de eerste reeks mx2 misrekent Roelants zich op een dubbelsprong … hij komt niet ten val maar mindert vaart, rijdt nog een rondje op zijn gemak en verdwijnt dan uit de wedstrijd?! Het zal toch niet waar zijn zeker??!!?? Als ik hem na de reeks opzoek stelt hij mij gelukkig gerust: “Mijn duim licht verstuikt en om geen verder risico te nemen rijd ik de tweede reeks niet maar in Frankrijk kunt ge 100% op mij rekenen!!” verduidelijkt de vastberaden Grobbendonkenaar.
Hij houdt woord en wordt in St-Jean d’Angely prachtig 3e algemeen in de mx2 klasse!! Ook Kevin presteert op niveau. Jammer van zijn gemiste start in zijn 2e reeks maar na een moeilijk WK seizoen verdient een 5e plaats algemeen in de open klasse ons respect. De traditioneel gemoedelijke sfeer in team Belgium stelt Marvin op zijn gemak en onder het motto “alles mag, niets moet” rijdt hij op zaterdag een sterke kwalificatie. Het enige moment van ongerustheid overvalt ons zondagmorgen tijdens de warm-up als hij niet in zijn ritme geraakt. Ik stel hem gerust dat het tijdens de reeksen wel zal loslopen, en zo geschiedde. Hij heeft het logischerwijs wat moeilijk met het strakke tempo in de aanvangsfase maar bewijst al snel dat hij op de vooravond van zijn 30e verjaardag nog steeds de evenknie is van menig GP rijder!!

Met een individuele 3e (Joël), 5e (Kevin) en 10e (Marvin) plaats eindigen we dus 5e in de MXoN 2011. Ik ben fier op onze jongens en ze mogen wat mij betreft met opgeheven hoofd de winterslaap aanvatten J Fier mogen ook al onze sponsors en medewerkers zijn voor hun aandeel in deze puike prestatie! Bedankt iedereen!!

In 2012 vieren we 100 jaar BMB-FMB. Wat zou er mooier zijn dan deze mijlpaal te vieren met een klinkende zege in de MXoN 2012 te Lommel!!!

YES WE CAN!!!

www.MXON.BE